Michał Szubert
Biografia
Michał Szubert, urodzony 18 kwietnia 1787 roku w Ząbkach koło Warszawy, był postacią wyznaczającą się w obszarze nauki i edukacji w XIX-wiecznej Polsce. Urodził się w zamożnej rodzinie - jako syn marszałka dworu ministra Brühla - i jako dziecko korzystał z nauczania domowego, później ukończył Liceum Warszawskie jako absolwent pierwszego rocznika.
W latach 1809-1813 studiował w Paryżu, gdzie zapoznał się z pracami Antoina Laurenta de Jussieu. Po powrocie do kraju pracował jako wykładowca botaniki i leśnictwa na uczelniach warszawskich, m.in. w Szkole Prawa i Administracji, Liceum Warszawskim, Szkole Leśnictwa oraz Szkole Farmaceutycznej. Od 1816 do 1831 roku pełnił funkcję profesora botaniki na Królewskim Uniwersytecie Warszawskim.
Szubert był także działaczem społecznym. W 1818 roku założył Ogród Botaniczny Uniwersytetu Warszawskiego, pełniąc funkcję jego dyrektora do 1848 roku. W ramach działalności naukowej prowadził badania flory Królestwa Polskiego, korzystając z mikroskopu, i publikował w renomowanych czasopismach, m.in. w Sylwanie oraz Rocznikach Warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Jego prace naukowej obowiązkiem było m.in. wydanie pierwszego nowoczesnego podręcznika dendrologii - „Opisanie drzew i krzewów leśnych Królestwa Polskiego” (1827).
W 1829 roku został członkiem czyny Towarzystwa Królewskiego Przyjaciół Nauk. Brał aktywny udział w powstaniu listopadowym, co doprowadziło do zamknięcia Uniwersytetu i utraty części terenów Ogrodu Botanicznego. Po emerytacji jego następcą został Ignacy Hanusz. Michał Szubert zmarł 5 maja 1860 roku w Płocku, a jego szczątki spoczywają na Cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie, w alei 6, grób 12, wraz z żoną Zofią Szwarc.