Wiktor Rojek
Biografia
Wiktor Rojek, urodzony 1 lutego 1926 roku w Ząbkach pod Warszawą, był polskim inżynierem elektromechanikiem i nauczyłem elektrotechniki górniczej. Syn Tadeusza, robotnika w cegielni, i Adeli z Kwasiborskich, w czasie wojny uczył w szkole zawodowej w Starachowicach, był instruktorem, a także służył w Armii Krajowej.
Po wojnie pracował jako mechanik samochodowy w hucie 'Laura' w Siemianowicach Śląskich. W 1947 r. rozpoczął studia na krakowskiej Akademii Górniczej, które ukończył w 1951 r. z dyplomem magistra inżyniera elektromechanika. Już jako student był młodszym asystentem w I Katedrze Maszynoznawstwa, a później w Akademii Górniczo-Hutniczej (AGH). Zaangażowany społecznie, działał m.in. w Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej i Bratniej Pomocy Studenckiej.
W pracowni Głównego Instytutu Górnictwa w Katowicach przeszedł przez kolejne stopnie kariery, osiągając stanowisko adiunkta i dyrektora Zakładu Budowy Urządzeń i Aparatury Naukowo-Doświadczalnej (1966). Jednocześnie nauczał w technikach hutniczych i górniczych. W 1967 r. został członkiem PZPR. Jego prace naukowe obejmowały liczne publikacje i ponad dziesięć patentów.
Wiktor Rojek opublikował cztery kluczowe podręczniki: 'Instalacje i urządzenia elektryczne', 'Materiałoznawstwo elektryczne', 'Podstawy elektrotechniki' i 'Rysunek zawodowy', wszystkie wydane w 1956 r. Był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 21 czerwca 1979 r. w Katowicach i został pochowany na cmentarzu Katowice-Panewniki. Był żonaty dwukrotnie i miał trójkę dzieci.